Voorpret

De voorpret is begonnen. Nog 3 weken en dan stappen we in het vliegtuig naar de USA. Ik kijk er erg naar uit. De jongens zijn aan vakantie toe, maar zitten nu nog volop in de proefwerken, verslagen en presentaties. Ik heb nog een paar pittige weken voor de boeg in Tilburg, maar ga er dan echt even tussenuit.

Pip kijkt er hopelijk ook naar uit, om 3 weken te vertoeven bij Den Dog en met andere honden te spelen.

 

We zullen zuinig moeten inpakken, want we hebben  een (kleine) pick up camper tot onze beschikking. En dat terwijl de temperaturen uiteen kunnen lopen van 45 tot 17 graden.

 

Zaterdagavond eerst nog naar een concert van Ben Howard in Amsterdam en dan de volgende ochtend naar Schiphol.

Ben Howard

Vakantiegevoel ligt op de loer.....

Nog 1 week te gaan ! Het is hier in Breda inmiddels net zo warm als in LA, dus kunnen we mooi wennen aan de hoge temperaturen die ons te wachten staan. Ik lig heerlijk op de kussens in ons “tuinhuis” achter in de tuin, met Pip naast me. Zij heeft nog geen benul van wat haar boven het hoofd hangt en dat is maar goed ook. 

 

Wout en Siem zijn inmiddels aan het genieten van verdiend verlof. Nog wat zaken afronden, boeken inleveren en rapport ophalen en gaan. Beiden naar de volgende klas van het VWO dus hebben ze vakantie verdiend. 

 

 

Zaterdag 7 juli

Voor Wout begint de zaterdag erg vroeg. Met nog een lange werkdag van 7 tot 3 uur ‘s middags, heeft hij vandaag in ieder geval geen vakantiegevoel. De afgelopen dagen heeft hij het ook nog laat gemaakt vanwege een feestweek vol verjaardagen, dus die zal wel slapen in de auto naar Amsterdam. Siem en ik brengen rond tienen Pipsel naar de kennel en ik doe nog wat laatste boodschapjes, de mierenlokdoos niet vergeten, want die dachten juist vandaag de keuken over te nemen. Mooi niet! En dan als de sodemieter inpakken, want daar is nog niet veel van gekomen. Ook de koelkast leeg, konijn een schoon hok, huissleutels naar Astrid, en nog wat van dat soort vakantiedingen en om half 3 staat Maarten op de stoep om nog even afscheid te nemen. Hij neemt de laatste overblijfsels uit de koelkast mee en dan..... op reis. 

Wout valt in slaap, we rijden naar Amsterdam Noord om er een nieuwe lens af te halen die hij via marktplaats heeft gekocht en dan naar A B C ou D E om in te checken in het hotel. Siem: “zeker een kleuter die probeerde het alfabet te leren, die de naam van dit dorpje mocht verzinnen!”

Daarna snel naar Afas Live, om te genieten van een super vet concert van Ben Howard, alleen Siem heeft moeite, hij is vreselijk moe. 

 

We zijn na afloop al in 15 minuten terug op onze kamer en vallen tegen 23.30 in slaap. 

Zondag: naar LA

Na een heerlijke nacht en een lekker ontbijtje, rijden we naar een “green” parking in Aalsmeer. We kunnen gelijk in de pendelbus stappen en zijn zo rond 10 uur op Schiphol. Even de boardingpassen printen, 2 grote tassen inchecken en de gitaar nemen we, op advies van KLM, mee als handbagage. Zelfs de controle en paspoortcheck gaan vlot, dus we hebben nog tijd over voor het kopen van een goede Bluetooth box. 2 Jbl boxen voor maar 9,- meer dan 1 Jbl box, tja wat doe je dan als je 2 knullen bij je hebt....

 

We wachten in de lobby en oneens hoor ik mijn naam omroepen. Huh, wat nou?

Ik moet me melden voor een random extra security controle. Voordeel? Zo mogen we wel als eerste het vliegtuig in en is het opbergen van de gitaar geen probleem meer. 

 

We vliegen 11 uur naar LA, slapen 1 á 2 uurtjes tijdens de vlucht en dan rond 3 pm staan we op LAX.  We nemen een taxi naar Santa Monica en aldaar blijkt ons hotel op nog geen 300 meteevan de beroemde pier te liggen. Daar wandelen we rustig overheen. We lopen direct tegen een show van een paar zeer atletische en humoristische straatdansers aan. We slenteren nog wat door downtown Santa Monica en eten nog wat op een terras. Maar tegen achten (5 am in Nederland) gaat toch echt het licht uit. Zzzzzzzz.......

Santa Monica Pier

Maandag: LA

Vanochtend is iedereen om 7.00 klaarwakker. Maar nog wel vroeg om al op pad te gaan. Eerst maar eens goed ontbijten. We hebben gisteravond gezien dat er vlak naast ons hotel een leuk ontbijtrestaurant zit, dus gaan we die maar eens uitproberen. Een hele uitgebreide kaart met allerlei  eggs, pancakes, wraps en nog veel meer. Als de tafel vol staat met borden, zien we dat dit dus meteen genoeg voor de lunch is. 

 

Daarna nemen we de bus richting Hollywood, langs Beverly Hills en stappen uit op de walk of Fame. Ik heb nog geen kleingeld voor buskaartjes, dus mogen we gratis mee! Topchauffeur! We rijden bijna een half uur op de Santa Monica Boulevard en zien zo al van alles. Hoezo “hop on hop off”? Da’s echt niet nodig.

Wout schiet volop foto’s en dan vooral van allerlei mensen die hij interessant vindt. Het is inmiddels bloedheet en we wandelen langs het China theater over de Walk of Fame. Eigenlijk is het een beetje vergane glorie en natuurlijk veel te toeristisch.

We zetten onze schoenen op bekende en onbekende sterren, zoals Ella Fitzgerald, Frank Sinatra, Lassie of Fleetwood Mac. En Donald Duck! We lopen door naar the Capitol Records toren (mooi!) en langs vele theaters. Ook het “Hollywood” teken in de verte zetten we nog even op de foto, voordat we de metro richting “downtown LA” nemen.

Daar belanden we in het “financial district” en wordt weer eens duidelijk dat we met banken geen medelijden hoeven te hebben; de ene na de andere dure skyscraper komt voorbij. Een kabelkarretje brengt ons 200 meter naar boven en zo staan we midden in het zakelijke centrum.

Wat ik echt interessant vind hier is de “Walt Disney Concert hall”.  Dit grote complex is ontworpen door de gerenommeerde Amerikaans architect Frank Gehry, die ook het bekende Guggenheim museum in Bilbao ontworpen heeft. Het heeft een mooie omloop, verborgen in de wanden van het gebouw. Gaaf! Verder is Downtown eigenlijk maar saai en veel te netjes.

 

En dan is het tijd om terug naar Santa Monica te gaan, maar dan via een andere bus, om nog meer mee te pikken van LA. 

Capitol records building

Siems LA

Dinsdag naar Vegas

Sara Bareilles zingt:

“Gonna sell my car and go to Vegas. 'Cause somebody told me that's where dreams would be. Gonna sell my car and go to Vegas. Finally see my name upon the Palace Marquis”

 

Nou, toch maar niet. Een jeugddroom die best een keer voorbij zal zijn gekomen tijdens een optreden zal zijn geweest: een beroemd zangeres worden, maar ..... dan toch niet in Vegas. 

 

Laat ik eerst bij het begin beginnen. Weer een lekker ontbijtje in Santa Monica en heel relaxed gedaan, om tegen half twaalf de taxi te nemen naar Cruise America, de camperverhuurder. Toen was het nog 0-0 zagen we in de lobby en hadden de Belgen nog niet verloren. $ 90,- armer arriveren we wat vroeg aldaar want er was nu eens geen file. Maar dat hinderde niet en zo vertrokken we al tegen enen met onze pick up camper. Echt ruimer dan gedacht en 3 stoelen voorin en 3 achterin. Al is de middenstoel voorin wat krap, dus morgen als de tassen zijn uitgepakt, toch ook de achterbank maar gebruiken. 

 

We rijden eerst richting supermarkt en slaan daar flink in. Het is weer 30 graden dus ben blij met een airco. We eten een broodje en rijden met op de achtergrond de RHCP LA uit. Op de carpoolbaan (de meest linkse van de 5,6 of 7 rijbanen) rijden we rustig langs wat filerijders en dan begint het al snel dor en heet te worden, 40 graden. Het wordt dus al snel woestijn, en het is echt een belevenis, deze route. Vooral het inhalen van Amerikaanse trucks, geeft een herkenning met ons beeld van het westen en dus moet ook de “cars” muziek op, want die film hebben de jongens grijsgedraaid en zo is hun beeld ontstaan. 

Als we dan ook nog route 66 kruizen .tja ........

 

Opeens een knipperend bord “heavy rain ahead”. Dat blijft gelukkig uit, maar we zien zwarte wolken langsgaan, bliksems en regenbogen en krijgen slechts een paar druppels mee. Het levert wel een heel mooie wolkenlucht op, en zo rijden we tegen achten Vegas binnen. 

We kunnen er niks aan doen, maar we moeten hard lachen en vinden het allemaal belachelijk. We rijden over de strip heen en weer en verbazen ons over de gebouwen, de lichtzuilen en reclames (zelfs kleine vrachtwagentjes met aan alle kanten bewegend beeld) . Ook de grote drommen mensen die zich laten vermaken met zoveel slappe imitatie, commerciële gedrochten en kitsch, ik kan er niet bij. Inmiddels is het tegen negenen en zoeken we de camping op die we vanmiddag hebben gereserveerd. We pakken onze spullen uit, eten nog wat en dan rond elven maken we de bedden klaar (en schrijf ik nog even een verslag).

 

Wat we morgen gaan doen? Weet ik nog niet. Even zwemmen, blijven in Vegas of door. Eerst maar even slapen. 

 

Ps wist je dat je blaren kan krijgen van fotograferen? 

Vegas

Woensdag: weg

Nee, we hebben toch niet zoveel zin om hier nog een dag en nacht te blijven. Las Vegas kan ons niet boeien. Na een ontbijtje buiten, waar het alweer snel heet aan het worden is, nemen Wout en ik eerst een duik in het zwembad(je). Lekker even afkoelen. We pakken onze spullen in en rijden dan nog één keer door deze rare stad. We zoeken nog het beroemde toegangsbord op van Vegas, waar rijen mensen staan te wachten om er een selfie bij te kunnen maken. Dat doen wij natuurlijk niet 😉, maar nemen zo een kiek. 

 

De Eiffeltoren, de sfinx, half New York, Venetië en Parijs, Trump tower: het komt nog een keer voorbij. Geen tulpen, molens of klompen, maar wel mega aankondigingen van Tiësto, uit ons eigen Breda!! Wat wil je nog meer....

 

Afijn, we rijden de dorre woestijn weer in richting Phoenix en Kingman. We stoppen natuurlijk bij de Hoover dam. Dat is echt, functioneel, en echt mooi. We rijden eerst over de dam om er vlak naast uit te stappen. Prachtige stijl en een fascinerend bouwwerk. We rijden terug over de dam om vervolgens over de nieuwe brug langs de dam te rijden. Ook daar stappen we even uit en wandelen er overheen met een prachtig uitzicht op de dam. 

 

Als we weer rijden, klonteren wolken samen en rijden we tussen 2 flinke regenbuien door. Links en rechts zien we het letterlijk met bakken uit de hemel vallen, maar wij rijden er  droog tussendoor. Wel heel winderig, dus schudden we wat heen en weer. 

 

Dan komen toch berichten van de overheid binnen met .....

Noodmelding

.....maar gelukkig we zien geen enkele overstroming die middag. De natuur verandert regelmatig en we eindigen in de buurt van “Williams” tussen de bomen , vlak bij de Grand Canyon waar we wat meer tijd voor zullen nemen. Vlak voor de camping komt er dan toch nog wat regen, onweer blijft ver weg. En ineens is het nog maar 18 graden en dat vinden we heerlijk. Nou ja.....even dan😜

Zaterdag “Canyons”

Vandaag voor het eerst weer WiFi of 4G. In het “Grand Canyon National Park” op de “Mather Campground” was het geen electra, geen douche (maar die hebben we gelukkig bij ons😉) en geen “verbinding met de buitenwereld “. Wat er wel was: powerbanks (want helemaal geen mobiel is te veel gevraagd), prachtige vergezichten, onvoorstelbare dieptes, grote hoeveelheden sterren, een donkere camping, warm kampvuur en ......Nederlanders. Die zagen wij hier ook in grote hoeveelheden. Voor het eerst. 

 

De route er naar toe ging wel met een omweg, want we moesten even een lekkend dakraam boven het grote bed laten repareren. Ook werd hier de propaan installatie werkend gemaakt want die bleek toch niet goed te zijn.(En wij maar denken dat het aan ons lag) . Maar deze “detour” leverde wel een hele mooie, afwisselende weg op. Het landschap verandert hier toch heel snel: van woestijn, dan bossen met naaldbomen naar steenlandschappen en kloven. Dat merken we deze dagen. Het is net zo veranderlijk als het weer. Het ene moment loop je te snikken in de bloedhitte (32 graden) en tijdens een fikse regenbui koelt het af naar 13 graden! 

 

We nemen een paar keer een shuttlebus door het park, om op verschillende locaties de Canyon in te kijken. Jezus.... da’s echt diep. Ik vond the Cliffs of Moher in Ierland al hoog, maar dat is nu  de Vaalse berg ten opzichte van de Alpe d’Huez! 

 

Maar 1,5 dag wandelen en de diepte inturen naar de Colorado River is voldoende. En zo rijden we zaterdag via “Page”, waar we een laatste blik werpen op de Grand Canyon - en wel op de beroemde (en meest bekeken foto) ”horseshoe” - naar “Bryce Canyon”. Onderweg regent het regelmatig en dan komen we in een korte opstopping terecht vanwege een flood! Ja, we hadden weer waarschuwingsberichtjes ontvangen, dus middenin een gehucht rijden we met onze pick up door grote plassen en hard stromend water. Het gewone verkeer wordt bovenlangs omgeleid, maar wij mogen er met onze grote wielen dwars doorheen. Gaaf! Na nog een uur rijden arriveren we rond zessen (de klok is hier een uur opgeschoven) in een iets te gemaakt plaatsje. De jongens vergelijken het met het Kerstmandorp op de poolcirkel, of met Las Vegas: alles is nep. We gaan uit eten en Wout zet opnieuw het vegetarisch zijn even overboord, want zo’n steak ...mmmm. We kopen nog fantastische souvenirs: een pistool met knijper, een indianentrui voor Wout en een “racoonhat” voor carnaval. Dan terug naar ons campertje, douchen en oogjes toe.

 

Horseshoe

Thirsty squirrel

Zondag: via Bryce Canyon naar SLC

Vanochtend keek ik door het dakraam naar buiten en zag een strakblauwe lucht. Buiten lopen de mini eekhoorns tevreden rennend over het kampeerterrein en binnen ligt Wout nog voor Pampus en is Siem alweer aan het appen en YouTuben (leve de WiFi!!) 

 

Ik zet koffie en kook wat eitjes en zo starten we rustig onze dag. We rijden richting Bryce Canyon en een van de range troopers helpt mij met achteruit inparkeren op het kleine parkeerterrein. Alleraardigst en met slechts 2 cm tussen de bumpers keurt hij het resultaat goed. Ik ben natuurlijk groter dan een gewone auto, maar geen camper en zo mag ik er toch parkeren. Nu maar niet per ongeluk achteruit!!!

 

We kijken opnieuw onze ogen uit, bij dit grillige natuurverschijnsel. Toch nog uitzoeken hoe het zo is ontstaan, want het is wonderlijk mooi. 

 

We rijden door via de Red Canyon, die er met die strak blauwe lucht erboven onnatuurlijk  uitziet, om na 25 km de snelweg naar het Noorden op te schieten. 

Over 410 kilometer rechtsaf slaan, dus dat wordt kilometers vreten en de wegen zijn hier echt lang en recht. 😜

Ik moet om de ongeveer 400 kilometer tanken, dus we nemen deze vakantie soms even een afslag. Het liefst naar een stadje of dorpje om het meer afgelegen “echte” Amerika te proeven. Een ouderwetse “diner” om te lunchen in zo’n gehucht staat nog op de bucketlist voor deze trip. Helaas wel in bijna elk gat een McDonalds, Tacobell of Subway helaas. (Die mijden we dus).

 

We arriveren tegen vijven in Salt Lake City, waar het dik 39 graden is. (En dan te bedenken dat ik SLC ken van de Winterspelen!)

 

We hebben geen zin in “downtown” of verdere rondrit, dus gaan direct naar een camping, waar we heerlijk eindigen bij het zwembad. Gelukkig mag de BBQ hier wel gebruikt worden, dus komen we vanavond niet meer het terrein af. 

 

Maandag : naar Paris

Je zult het niet geloven, maar we eindigen vandaag vlakbij Parijs, in Idaho weliswaar. Vanmorgen even snel wat was “schoongedraaid”, en tegen 11.30 vertrekken we richting downtown SLC. Daar zijn we echt in 5 minuten doorheen. De suburbs en all stadjes eromheen maken het groot, maar het centrum stelt echt niks voor. We rijden op weer een vijfbaans snelweg door tot aan “Ogden” zo’n 60 km verder en gaan dan de snelweg af de bergen in richting “Logan” en “bear” lake. Een prachtige route, langs snelstromende bergriviertjes, skipistes en spitse toppen. En dan dalen we af en zien het prachtige meer liggen. We rijden langs het water met mooie huizen. Om te tanken en boodschappen te doen rijden we verder door halfgevulde dorpjes. Er wordt best wel wat aan nieuwbouw gedaan, maar waarom het oude weghalen? Wout blijft maar foto’s schieten. Op de tonen van John Denver’s “Country Road” (wie heeft dat verzonnen?) komen halve spookdorpjes, met vervallen houten gebouwen, waar je liever dood gevonden wordt, dan dat je er moet leven, voorbij. Saai, saai en dan ook nog eens zwaar christelijk. Ik zou er doodongelukkig worden. Hoe mooi de natuur ook is. We rijden terug naar een camping aan het “bear lake” en duiken opnieuw even het water in. Morgen richting Yellow Stone!

Dinsdag: Teton

Het heeft weer even geduurd, maar we zijn weer online. De afgelopen dagen verbleven we in Teton park en Yellowstone. Teton is een met sneeuw bedekte hoge spits die- toen wij passeerden - verborgen lag in een enorme onweersbui. In de meadow, waar wij reden, zagen we de eerste bizons kauwend op het stugge gras. In het Teton park lukte het gelukkig nog net om een plaatsje te krijgen op één van de natuur kampeerterreinen. De voorzieningen zijn beperkt tot een toilet, een picknick tafel en een plaats om een kampvuur te mogen maken. Dat doen we natuurlijk. Er staan waarschuwingsborden voor beren, het beleid is erg strikt en de boetes op het laten slingeren van voedsel, of andere voor beren interessante zaken, zijn hoog. Rond tienen wordt het pas donker en lopen Wout en ik nog een keer naar het grote meer, waar hij ‘s middags al heerlijk heeft gezwommen. (Siem en ik vonden het wat te koud!!)

Nu gaan we terug om foto’s van de vele sterren te maken. Het is pikkedonker en we vinden het maar wat spannend zo alleen, met misschien wel een beer in de buurt. Maar het resultaat is bijzonder. 

 

 

Woensdag/donderdag: Yellowstone

Het regent hier in de bergen elke middag wel even en vooral in Yellowstone zorgt dat ervoor dat het best afkoelt en daarna dus koud is. De 2e avond houdt het kampvuur ons niet warm en duiken we bij een graad of 5, rond 22.30 ons bed in. 

De natuur is hier prachtig: we genieten van geisers (Old Faithful schiet elke 1,5 uur tot 15 meter heet water de lucht in),  watervallen, rendieren, bizons, maar dat kun je beter op de foto’s zien. De enorme afstanden, de totale leegte, het is allemaal echt indrukwekkend. Helaas zijn we niet de enigen die ervan willen genieten. Donderdag rijden we via de Noordzijde het Yellowstonepark weer uit richting Bozeman. Het vinden van  een camping is hier lastig, alles is vol, maar gelukkig vinden we nog een laatste plekje. Alleen voor Yellowstone had ik gereserveerd en dat was maar goed ook, want anders heb je buiten het natuurpark pas weer mogelijkheden. 150 mijl extra moeten rijden is dan echt geen uitzondering.

 

In Bozeman staan we helaas wel aan de “89”-snelweg, dus krijgen we bij de receptie 3 setjes oordoppen! Dat is wel even wat anders dan de afgelopen dagen....morgen verder richting Spokane...

Yellowstone river

Dankzij een klasgenootje wist Siem dat de kaart verkoop voor Jason Mraz vanochtend om 10.00 startte, Nederlandse tijd!! Als grote fan zet je dan je wekker en .....is het gelukt om 2 kaartjes te kopen!!! Vanochtend toen wij wakker werden bleek het al te zijn uitverkocht. Maar wij gaan!

Downtown Sprague “Cars”

Sprague Campground

Laatste stap: naar Seattle

Oke, inmiddels is het maandag en zitten we in Seattle. Gisteren zijn we hier aangekomen, na een vermoeiende laatste trip, omdat we nogal wat vertraging hebben gehad. 

 

Maar ik begin bij onze reis van Bozeman naar Missoula. We hebben onderweg weinig interessants gezien. Het is vooral agrarisch gebied, en zelfs de radio in de auto gaf alleen maar ruis. Geen country, of plaatselijke Montana ranch klanken. We zien onderweg nog steeds veel campers, maar vooral van Amerikanen zelf. En natuurlijk “the bigger, the better”. Bussen met uitschuifbare panelen, scooter of boot en dan daarachter een auto gekoppeld. Een trailer/ombinatie van 15 tot 20 meter moet je toch minstens hebben om mee te tellen. Ik, met onze 12 footer, word wel als grappig en vernieuwend ontvangen, maar je ziet aan de gezichten dat ze denken: jij liever dan ik in zo’n minicamper. 

 

De volgende dag rijden we verder naar Sprague, een gat in het midden van de boerderijen, met een minicamping, aan een watertje. Zij wordt gerund door een oude (ik denk) Oost Europese dame en we krijgen van haar een idyllische plek aan het water. Het waait wel wat hard, maar het is warm genoeg voor Wout en mij om duik te nemen. 

We maken hier opnieuw onze BBQ-tje aan en later een kampvuur en zien zo de zon achter de heuvels wegzakken. 

 

Vanuit Sprague rijden we op zondag naar Seattle. In het centrum van Sprague schiet Wout nog vele foto’s, want zo’n half verlaten stadje, met in het centrum vele verlaten panden, winkels en wegrottende auto’s uit de jaren 50 en 60, dan blijf je klikken. We zitten hier letterlijk in de Cars film die ze zo vaak hebben gezien!

 

De heuvels worden weer bergen, grasland en akkers veranderen in naaldbossen en de pick-ups veranderen in gewone Amerikaanse middenklassers. 

Ook de files die we na LA niet meer hebben gezien - op wat oponthoud bij wat overstekende bizons na - zijn weer terug. Ruim 2,5 uur over 24 km, geeft me voor het eerst het gevoel klaar te zijn met rijden, maar dat mag dan ook wel na 2500 mijl. 

Uiteindelijk rijden we tegen zessen Seattle in. De 1e indruk is een prachtige.

 

Op maandagochtend blijven we lekker wat langer liggen. Rond het middaguur rijden we naar de Park & Ride en nemen de bus naar Downtown Seattle. De ligging doet ons aan Sidney denken en ook de sfeer is veel moderner, toleranter en niet echt Amerikaans. Terwijl de haven weer veel wegheeft van the wharff in San Francisco. 

 

We gaan eerst naar het Pop museum, om daar veel te zien over Nirvana en Jimmy Hendrix, komend uit Seattle. Het is een mooi, futuristisch museum met binnen een enorme pilaar bedekt met 700 instrumenten, vooral gitaren (en dan niet de minsten). Het museum staat in de buurt van de Space Needle, maar bijna 100 dollar om naar boven te gaan vinden we wat veel. 

 

We lopen door naar Pike Place Market, waar de beroemde film “Fish” is geboren, die ik veel in trainingen heb gebruikt. Leuk om het nu in het echt te zien. Het is er nogal druk en warm, dus strijken we even neer op een terras met smoothies en limonade. 

Daarna nog even wat shoppen in de stad en dan met de bus weer terug. Morgen moeten we verkassen naar een andere camping en gaan we naar Boeing. Maar daarover later meer....

 

Guitar Sculpture

Dinsdag: Boeing en Lp’s

  • Vanochtend zijn we de dag gestart met een bezoek aan Boeing. Siem vindt de luchtvaart interessant en we zagen dat er een interessante tentoonstelling was over de toekomst van de luchtvaart, met ook de link naar de ruimtevaart. Het draaide vooral om het laatste nieuwe model van Boeing. Aan de hand daarvan kregen we een terugblik op de innovaties uit het verleden. De specifieke problemen van de vliegtuigbouw (denk aan materiaalgebruik ivm gewicht), de milieu-impact van het vele gereis en de verbeteringen op dat vlak, en natuurlijk hoe een toestel wordt gefabriceerd. Mooi om te zien. Vervolgens zijn we naar een platenzaak gereden waar we 18 lp’s en een cd van Jason Mraz hebben gekocht. Wout moest echt kiezen anders waren het er nog veel meer geweest. En dan te bedenken dat alle twee de platenspelers kapot zijn !!Van het beroemde White Album en een ouwetje van Ella en Louis , Tania Maria, de State Champs en natuurlijks The Hecks. Die laatste zei ons niet zo veel maar ja die naam hè....
  • Ook kochten we nog een verrassingszaak met 10 lp’s voor 2 dollar, ben benieuwd! We rijden door naar Edmond om daar de ferry naar Kingston te nemen. We staan de laatste 2 nachtjes op een rustige camping tussen de sequoia’s op zo’n 20 km van Seattle . We mogen helaas net niet meer mee , maar om half zes gaan we aan boord. We hebben gisteren pizza gehaald, maar daar konden we dus twee keer van eten. Dus doen we niet veel meer ‘s avonds dan bij ons plekje hangen. Woensdag is onze laatste dag en dan gaan we een strandje opzoeken met uitzicht op Seattle en de machtige besneeuwde Mount Rainier. 

Muurtje bouwen en omdouwen aan het strand

Donderdag: terug naar Amsterdam

Op het vliegveld, wachtend op onze vlucht naar Amsterdam , is er even tijd om deze reisblog af te sluiten. Vanmorgen om 8.30 de ferry terug naar Edmont genomen. (Nu mochten we gelukkig als één van de laatsten nog wel mee.) Daarna doorgereden naar Cruise America om onze campertje weer in te leveren. Helaas moet dat al voor 11 uur en kunnen we al vroeg richting vliegveld.  Het is bijna 60 km rijden naar het vliegveld, dus maar eens Uber uitgeprobeerd om wat kosten te sparen. Helaas lukte het reserveren op een bepaald vast tijdstip niet, maar meteen laten komen lukte wel. Binnen 1 minuut was onze taxi er.! Wel wat kleiner dan een Xl, maar met wat kleine tassen op schoot, paste het wel. 

Nog een laatste keer dwars door Seattle van noord naar zuid en zo nemen we afscheid van de stad. 

 

Het ging allemaal erg vlot.  Dat betekent dat we nog wel even moeten rondhangen en ons zien te vermaken. Eerst maar even onze trek stillen. 

 

Ik moet aan het nummer “For ever, for now” van Harry Coninck denken: deze reis met Wout en Siem was heerlijk. Veel gezien, veel verschillende indrukken van dit machtige land gekregen en vooral genoten van het gezelschap. En omdat “For ever” nu eenmaal niet bestaat moet je er dus nu van genieten. Een soort Carpe diem dus. Dat heb ik gedaan! Een reis om op te slaan, regelmatig aan terug te denken en ik ben blij dat Wout en Siem dit land hebben gezien. Want “the greatest country in the world”?!

 

De natuur is prachtig mooi, zo ontzettend groot, leeg en groen met zo veel afwisseling en dat terwijl we bijna de hele trip ook nog eens prachtig weer hebben gehad.  De steden zijn indrukwekkend (behalve Vegas),  Seattle heeft de sfeer van San  Fransisco en Boston en bij  Kingston gezien hoe de White and rich wonen: prachtige villa’s in het groen. (Zoals ook vaak in films te zien). Maar LA en Las Vegas stellen niet veel voor. Wij proefden er geen echte sfeer. De mensen zijn heel aardig, maar bruisen niet van energie of optimisme. Het lijkt of ze zich schamen en sommigen doen dat ook echt vanwege Trump. De binnenlanden zijn aan het leeglopen en de halfdode stadjes tonen een heel arm, conservatief en depressief Amerika. Not the land of opportunities. Wout heeft meer dan 5000 foto’s gemaakt en die geven een goede indruk van al deze positieve en minder mooie indrukken.

 

En dan het eten. Het is er in overvloed! Zelfs in die door God verlaten gebieden, vind je een Starbucks of McDonalds. Maar helaas is lekker eten heel moeilijk te vinden, (of zijn de ingrediënten door de kok verpest). 

 

Vanmiddag nog een laatste blik vanuit het vliegtuig en dan gauw zaterdag Pipsel ophalen, want die hebben we best gemist. 

Ik denk dat ik dan eens lekker andijviestamppot ga maken

😘!

 

Swaas